Po kolejnych piętnastu minutach nie wytrzymałam.
- Dziękuję za rozmowę. Bardzo interesująca, na prawdę, baaardzo interesująca. - zapewniłam jubilata. - Żałuję, że nie mogę dłużej tego słuchać, ale sam pan rozumie, praca. Słuchacze pragną najświeższych informacji. - takie drobne kłamstwo nikomu jeszcze nie zaszkodziło. Tym bardziej, że w słusznej sprawie. Muszę przecież jak najszybciej poinformować naród o jubileuszu redaktora Jaromira Szklarskiego. Pozostało tylko jedno małe niedomówienie... Z jakiej okazji jest ten jubileusz? Tym zajmę się jednak potem.
- Rozumiem. To już niech sobie pani sama poprawi moją wypowiedź, żeby miała sens. - poinstruował mnie poeta.
- Na pewno. Wydobędę z tej rozmowy samo sedno. - zapewniłam
- Na pożegnanie pragnę wręczyć pani dwa ostatnie wydania "Taktu", żeby mogła sobie pani poczytać w wolnej chwili. I proszę pozdrowić ode mnie redaktora naczelnego. To mój bliski przyjaciel.
- Jasne. Pozdrowię. Przy najbliższym spotkaniu przy piwku. Przecież tak się dobrze znamy, że co tydzień umawiamy się do knajpy. - zadrwiłam w myślach i z bananem przyklejonym do twarzy opuściłam spotkanie.
Fajny facet z tego literata. Tylko straszny gaduła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz